Y EL ÓBOLO BAJO LA LENGUA

POEMAS DO FARO

   Hai un faro

   Petando n-as trebas

c´un matinar sonámbulo

tres lóstregos

          Silenzo.

   Hai un faro

   Por antre a noite morta

fai ronseles n-o mar

que naufragan decote

              Silenzo.

   Hai un faro

   E agarda pol-o ninguén

que adiviñe a chamada

do irremediabel solagado lonxe.

   Hai un faro

          Alén.

                                    Manuel Antonio

Y EL ÓBOLO BAJO LA LENGUA

                      CAFÉ

      OS DOUS camareiros d’o espello

esmaltan o ar

pol-as bandas.

      Bañamos n-a sua auga de xabón

o suor d’as mañáns infladas

      o vapor que pita ámoras

      trai unha fríxida

      rafega trasmeridián

      O pianista matina resolver

o rompecabezas d’un tango jazzband

      o sonroxo d’un aplauso dormido

desculpas-se chamando ó camareiro.

      ESCOITEI voces novas

de par d’o meu sono

      e arrecadein-as ó despertar.

      Os meus xionllos cegos

adeprenderon unha oración

      Os reloxes sin senso

cordializaron o seu ritmo

      Botei a miña voz esquencida

n-os brazos abertos d’o alén

      Pol-os camiños desfechados

atopei o retorno

      Mais non retornóu ningúen

Manuel Antonio